Samodzielnie czy w spółce ? (część 2)
Samodzielnie czy w spółce ? część 2
Jeśli już zdecydowałeś się na prowadzenie działalności gospodarczej, to musisz odpowiedzieć sobie na pytanie, w jakiej formie będziesz to robić – samodzielnie czy w spółce? A jeśli w spółce - to w jakiej? Wybór nie jest łatwy, bo każda z tych form ma swoje zalety i wady. Wszystko zależy od tego, jak duże przedsięwzięcie planujesz, ile masz na to pieniędzy, a ile jeszcze potrzebujesz, i czy jesteś w stanie samodzielnie podołać wyzwaniom.
Spółka jawna
To osobowa spółka handlowa. W zasadzie jest odpowiednikiem spółki cywilnej, tyle że jest wskazana dla działalności o większych rozmiarach (choćby z uwagi na koszty związane z jej rejestracją). Spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru - nie wystarczy sporządzenie umowy. Główna różnica między spółką cywilną a jawną polega na subsydiarnej odpowiedzialności wspólnika i obowiązku ujawnienia w nazwie firmy nazwiska (firmy) co najmniej jednego ze wspólników. Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki jawnej bez ograniczenia całym swoim majątkiem i solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem tego, że wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. To właśnie oznacza subsydiarna odpowiedzialność wspólnika - wierzyciel najpierw powinien sięgnąć po majątek spółki, a dopiero, gdy go zabraknie - do kieszeni wspólnika. Subsydiarna odpowiedzialność wspólnika nie dotyczy zobowiązań powstałych przed wpisem do rejestru. Osoba przystępująca do spółki odpowiada za zobowiązania spółki powstałe przed dniem jej przystąpienia. Ten, kto zawiera umowę spółki jawnej z przedsiębiorcą jednoosobowym, odpowiada także za zobowiązania powstałe przy prowadzeniu przedsiębiorstwa przez tego przedsiębiorcę przed dniem utworzenia spółki, pod warunkiem, że jednoosobowe przedsiębiorstwo zostanie wniesione do spółki jawnej. Wspólnik nie pobiera wynagrodzenia za czynności wykonywane w związku z prowadzeniem spółki. Do głównych zalet należą duża swoboda kształtowania postanowień umowy spółki, możliwość reprezentacji spółki przez każdego wspólnika, ale również możliwość wyłączenia w umowie wspólnika (bądź niektórych tylko wspólników) z reprezentacji, możliwość ujawnienia w nazwie firmy nazwiska jednego tylko wspólnika (np. Jan Kowalski i spółka), brak określonych wymagań kapitałowych (majątek spółki nie musi być duży), stosunkowo niskie koszty rejestracji.
Spółka partnerska
Tej spółki większość studentów oraz absolwentów szkół wyższych rozpoczynających działalność gospodarczą z pewnością jeszcze nie będzie mogła założyć. Jest to spółka osobowa, którą mogą utworzyć wspólnicy (zwani partnerami), wykonujący wolny zawód. Większości tych zawodów nie możesz wykonywać bezpośrednio po ukończeniu studiów, z tej prostej przyczyny, że nie posiadasz odpowiednich uprawnień, ale np. dla pielęgniarek, położnych, brokerów ubezpieczeniowych czy księgowych, spółka partnerska jest w pełni dostępna. Każdy wspólnik w spółce partnerskiej (zwany partnerem) odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem i solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Partner nie ponosi jednak odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z wykonywaniem przez pozostałych partnerów wolnego zawodu w spółce, jak również za zobowiązania spółki będące następstwem działań lub zaniechań osób zatrudnionych przez spółkę na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego (np. na umowę zlecenie), które podlegały kierownictwu innego partnera przy świadczeniu usług związanych z przedmiotem działalności spółki. Warto również pamiętać, że umowa spółki partnerskiej powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Partnerami w spółce mogą być wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania następujących zawodów: adwokata, aptekarza, architekta, biegłego rewidenta, brokera ubezpieczeniowego, doradcy podatkowego, inżyniera budownictwa, księgowego, lekarza, lekarza stomatologa, lekarza weterynarza, notariusza, pielęgniarki, położnej, radcy prawnego, rzecznika patentowego, rzeczoznawcy majątkowego i tłumacza przysięgłego oraz zawodów wymienionych w odrębnych ustawach.
Spółka komandytowa
Spółka ta pozwala prowadzić działalność w szerokim zakresie i dowolnym rozmiarze, dając jednocześnie wspólnikom bardzo dużą swobodę w kształtowaniu odpowiedzialności za sprawy spółki i jej zobowiązania. W prosty sposób umożliwia wyłączenie odpowiedzialności części wspólników (tzw. komandytariuszy) za zobowiązania spółki, stąd jest świetną formą pozyskiwania kapitału do różnych przedsięwzięć. Przedsiębiorca bez kapitału, ale za to mający pomysł, lub działające przedsiębiorstwo, które wymaga dokapitalizowania, odpowiada w takiej spółce za zobowiązania i zajmuje się prowadzeniem spraw spółki i jej reprezentowaniem (jest to tzw. komplementariusz). Komandytariusz odpowiada za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli tylko do wysokości sumy komandytowej (czyli określonej kwoty, odpowiadającej wysokości wniesionych przez siebie wkładów), a komplementariusz całym swoim majątkiem. Komandytariusz odpowiada też za zobowiązania spółki powstałe w wyniku wykonania czynności za spółkę, do których nie był uprawniony (działał bez pełnomocnictwa lub przekroczył jego zakres). W nazwie firmy musi być ujawnione nazwisko co najmniej jednego komplementariusza. Nazwa firmy może brzmieć np. „Jan Kowalski i wspólnicy - spółka komandytowa". Można używać skrótu „sp.k.". Umowa spółki komandytowej również musi zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.
Tekst powstał w oparciu o artykuł „Samodzielnie czy w spółce” z gazety „Wyprawka Maturzysty”, udostępnionej nam przez Biuro Prasowe Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Dziękujemy.
Jeśli już zdecydowałeś się na prowadzenie działalności gospodarczej, to musisz odpowiedzieć sobie na pytanie, w jakiej formie będziesz to robić – samodzielnie czy w spółce? A jeśli w spółce - to w jakiej? Wybór nie jest łatwy, bo każda z tych form ma swoje zalety i wady. Wszystko zależy od tego, jak duże przedsięwzięcie planujesz, ile masz na to pieniędzy, a ile jeszcze potrzebujesz, i czy jesteś w stanie samodzielnie podołać wyzwaniom.
Spółka jawna
To osobowa spółka handlowa. W zasadzie jest odpowiednikiem spółki cywilnej, tyle że jest wskazana dla działalności o większych rozmiarach (choćby z uwagi na koszty związane z jej rejestracją). Spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru - nie wystarczy sporządzenie umowy. Główna różnica między spółką cywilną a jawną polega na subsydiarnej odpowiedzialności wspólnika i obowiązku ujawnienia w nazwie firmy nazwiska (firmy) co najmniej jednego ze wspólników. Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki jawnej bez ograniczenia całym swoim majątkiem i solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem tego, że wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. To właśnie oznacza subsydiarna odpowiedzialność wspólnika - wierzyciel najpierw powinien sięgnąć po majątek spółki, a dopiero, gdy go zabraknie - do kieszeni wspólnika. Subsydiarna odpowiedzialność wspólnika nie dotyczy zobowiązań powstałych przed wpisem do rejestru. Osoba przystępująca do spółki odpowiada za zobowiązania spółki powstałe przed dniem jej przystąpienia. Ten, kto zawiera umowę spółki jawnej z przedsiębiorcą jednoosobowym, odpowiada także za zobowiązania powstałe przy prowadzeniu przedsiębiorstwa przez tego przedsiębiorcę przed dniem utworzenia spółki, pod warunkiem, że jednoosobowe przedsiębiorstwo zostanie wniesione do spółki jawnej. Wspólnik nie pobiera wynagrodzenia za czynności wykonywane w związku z prowadzeniem spółki. Do głównych zalet należą duża swoboda kształtowania postanowień umowy spółki, możliwość reprezentacji spółki przez każdego wspólnika, ale również możliwość wyłączenia w umowie wspólnika (bądź niektórych tylko wspólników) z reprezentacji, możliwość ujawnienia w nazwie firmy nazwiska jednego tylko wspólnika (np. Jan Kowalski i spółka), brak określonych wymagań kapitałowych (majątek spółki nie musi być duży), stosunkowo niskie koszty rejestracji.
Spółka partnerska
Tej spółki większość studentów oraz absolwentów szkół wyższych rozpoczynających działalność gospodarczą z pewnością jeszcze nie będzie mogła założyć. Jest to spółka osobowa, którą mogą utworzyć wspólnicy (zwani partnerami), wykonujący wolny zawód. Większości tych zawodów nie możesz wykonywać bezpośrednio po ukończeniu studiów, z tej prostej przyczyny, że nie posiadasz odpowiednich uprawnień, ale np. dla pielęgniarek, położnych, brokerów ubezpieczeniowych czy księgowych, spółka partnerska jest w pełni dostępna. Każdy wspólnik w spółce partnerskiej (zwany partnerem) odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem i solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Partner nie ponosi jednak odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z wykonywaniem przez pozostałych partnerów wolnego zawodu w spółce, jak również za zobowiązania spółki będące następstwem działań lub zaniechań osób zatrudnionych przez spółkę na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego (np. na umowę zlecenie), które podlegały kierownictwu innego partnera przy świadczeniu usług związanych z przedmiotem działalności spółki. Warto również pamiętać, że umowa spółki partnerskiej powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Partnerami w spółce mogą być wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania następujących zawodów: adwokata, aptekarza, architekta, biegłego rewidenta, brokera ubezpieczeniowego, doradcy podatkowego, inżyniera budownictwa, księgowego, lekarza, lekarza stomatologa, lekarza weterynarza, notariusza, pielęgniarki, położnej, radcy prawnego, rzecznika patentowego, rzeczoznawcy majątkowego i tłumacza przysięgłego oraz zawodów wymienionych w odrębnych ustawach.
Spółka komandytowa
Spółka ta pozwala prowadzić działalność w szerokim zakresie i dowolnym rozmiarze, dając jednocześnie wspólnikom bardzo dużą swobodę w kształtowaniu odpowiedzialności za sprawy spółki i jej zobowiązania. W prosty sposób umożliwia wyłączenie odpowiedzialności części wspólników (tzw. komandytariuszy) za zobowiązania spółki, stąd jest świetną formą pozyskiwania kapitału do różnych przedsięwzięć. Przedsiębiorca bez kapitału, ale za to mający pomysł, lub działające przedsiębiorstwo, które wymaga dokapitalizowania, odpowiada w takiej spółce za zobowiązania i zajmuje się prowadzeniem spraw spółki i jej reprezentowaniem (jest to tzw. komplementariusz). Komandytariusz odpowiada za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli tylko do wysokości sumy komandytowej (czyli określonej kwoty, odpowiadającej wysokości wniesionych przez siebie wkładów), a komplementariusz całym swoim majątkiem. Komandytariusz odpowiada też za zobowiązania spółki powstałe w wyniku wykonania czynności za spółkę, do których nie był uprawniony (działał bez pełnomocnictwa lub przekroczył jego zakres). W nazwie firmy musi być ujawnione nazwisko co najmniej jednego komplementariusza. Nazwa firmy może brzmieć np. „Jan Kowalski i wspólnicy - spółka komandytowa". Można używać skrótu „sp.k.". Umowa spółki komandytowej również musi zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.
Tekst powstał w oparciu o artykuł „Samodzielnie czy w spółce” z gazety „Wyprawka Maturzysty”, udostępnionej nam przez Biuro Prasowe Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Dziękujemy.
