Chciałbym podziękować wszystkim zaangażowanym w projekt „Akademik – młody przedsiębiorca. Bo wiedza to największy kapitał”. Dziękuję za tę wymagającą i pouczającą przygodę, wspólną przygodę i wędrówkę po nieznanych dotąd szlakach! Dziękuję wszystkim Autorom tekstów, wszystkim Czytelnikom! Dziękuję Zarządowi i Członkom Stowarzyszenia Przyjaciół Uniwersytetu Śląskiego. Osobiście dziękuję jeszcze trzem osobom, bez których nie umiałbym w naszym projekcie dobrze pracować: koordynatorowi ze strony CRIS Januszowi Piechaczkowi (za dystans i optymizm), Łukaszowi Młynarczykowi z Internet Ventures (za wyobraźnię i wyrozumiałość) i Krystynie Jurewicz ze SPUŚ (za rzetelność i myślenie o ważnych drobiazgach).

Wierzę, że pogłębiliśmy świadomość przedsiębiorczości, wiedzę o byciu przedsiębiorczym – i zdajemy sobie lepiej sprawę z wagi związku akademii i biznesu. Życzyłbym sobie, by chociaż część tych idei, które udało nam się w naszym magazynie opisać, upowszechnić i zaprezentować, weszła w życie, stała się rzeczywistością naszych uczelni – i naszego nowego świata.

Zbigniew Kadłubek

Zbigniew Kadłubek

Gerosan jako ambrozja […].

Peter Esterházy: Niesztuka

Projekty tego typu, jak ten nasz – „Akademik – młody przedsiębiorca. Bo wiedza to największy kapitał” – są wprawdzie bardzo pragmatyczne i pragmatycznie planowane i z czystego pragmatyzmu finansowane, ale nie da się ich sprowadzić wyłącznie do tego, co zwiemy pragma, czyli czyn i działanie wymierne. A zatem twierdzę, że w swej istocie są one głęboko niepragmatyczne, mało przydatne doraźnie – taki oto paradoks. Jeśli tylko wyglądają na pragmatyczne, a są teoretyczne, psychologiczne, rozwojowe w sferze ducha, a nie w materii w swej najgłębszej naturze – to zostały wymyślone przez mądrych ludzi autentycznie troskających się o przyszłość Europy. Tak to rozumiem. Są to bowiem działania świadczące o ODPOWIEDZIALNOŚCI. I przedsiębiorczość nie jest tu czymś narzuconym i narzucanym, nie jest bynajmniej wmawianiem uniwersytetowi, że musi być nastawiony na biznes. Nie. Odpowiedzialnością jest kreowanie przedsiębiorczych postaw nawet wśród humanistów i adeptów „nieprzydatnych” kierunków studiów.

Karolina Pospiszil

Nas nauczono: nie ma wysiłku. (Auto)oskarżenie absolwenckie

Nam się należy. My chcemy. To nie nasza wina, że nie możemy znaleźć pracy. To wina innych: państwa, zbyt wygórowanych wymagań pracodawców, złego systemu, kryzysu. Pretensje i narzekania słyszę na każdym kroku, zwłaszcza wśród absolwentów uniwersytetów. Kiedy wreszcie skończymy z biadoleniem? Kiedy zamiast tracić czas na marudzenie zaczniemy szukać – jeszcze w trakcie studiów – ofert praktyk, staży, stypendiów? Mamy dużo więcej możliwości niż nasi rodzice czy starsze rodzeństwo, ale wciąż wielu z nas siedzi z założonymi rękoma i z rezygnacją przegląda oferty pracy.